| |
Des wa e glori Zeid, wie mer all noch klä waren un zamme in de Kinnergaade
gange sinn. Es schänscht wa’s immer wann mer im Summer naus gekennt henn un
Sandburge baue. Jeder hott sisch Mieh gewwe, dass er a jo die schänscht un
grescht Burg baut.
Es wa schunn en rischdische Kampf zwische uns klääne Gruzze.
Un dann hott a noch äns sage misse, welli die schänscht Burg is.
Des wa dann meischdens es Heikosche, des hott g’saat sell is die
schänscht Burg un die war’s dann a.
Des hott de annere Kinner ned immer so g’falle, awwer sie wollden halt
ehr Ruh hawwe un henn ehn gäh geloßt. E longi Zeid is des so gange, bis en
neie Bu in die Grupp kumme is, es Timsche.
Mer henn bal schbitzgriggt, dass der ganz annere Burge baut wie mer,
echt klasse Dinger waren des, do is nix midkumme.
Bloß de Heiko is mid ehm Tim ned auskumme, vor alle Dinge, wie er gemergt
hott, dass der ned immer so donzt wie er peift. Derndewege is er laufend zu
de Kinnerdande gerennt un hott sisch beschwert, wie bees der Tim wär, was der
fer schlimme Werder kenne ded un was der ehm so alles an de Kobb schmeißt, un
iwwerhaubt, ded er ned des mache, was sisch g’heert.
Die Kinnerdande hott sisch nimmi zu helfe gewißt bei dem viele Gemegger un do
is se hergange un hott de Tim äfach in e anneri Grubb g’dschdeggt.
Awwer es hott drozzdem kenn Friede gewwe. Uff emol henn a e paar Kinner uffgemuggt,
wu sunscht immer brav ehr Meilche g’halde henn. Ne, so isses a nix, es wa doch so
schä, wie es Timsche noch bei uns war un sowieso, jezz isses widder wie friehr,
de Heiko will noch mehr beschdimme wie defor, des lossen mer uns nimmi g’falle.
Un wie’s widder drum gange is, wer die schänscht Burg hott, do wollt de Heiko des,
wie er‘s gewehnt war, beschdimme. Des is die schänscht un domid hott sisch‘s. Awwer
do henn die ganze Kafruse uffgemuggt un es hott e wildes Durschenanner gewwe, e
Gegrisch um Gemegger, es sinn rischdisch die Fezze g’floge. Do is de Heiko uff un
devun un hott bidderbees g’flucht, er hott soga gedroht, dass er zu soim Ungel geht,
der wu immer die Werscht fer’s Kinnerfescht schdifft un dass es vun dem gewiß nix
mehr gibt un mer werren schunn seh wie des is, e Fescht uhne Werscht. Un ob er’s
glaawen odder ned, beim negschde Fescht hott’s bloß noch e paar Worschtzibbel gewwe.
De Heiko hott die beleidischt Lewerworscht g’schbielt un is nie mer in de
Kinnergaade kumme. Dodefor hott’s Timsche widder in die Grubb gedirft. Un es hott
ned long gedauert, do hott mer g’hert , dass em Heiko soi Mamme ehn abgemeldt hett,
un dass de Heiko jezz ga nimmi gud mid uns wär.
Des wär e läbbsches G‘schischdel, wie’s in alle Kinnergärde vun de Welt vorkummt,
wann’s solche Kinnergärde un solsche Leid ned uff Schridd un Dridd gäb, wu’d a
hieguggscht.
Do konnscht so ald werre wie e Kuh im Odewald, bischt doch nie ald genug fer
disch denewe zu benemme. Wann de doin Kobb ned durchsezze konnscht, spielscht die
beleidischd Lewerworscht, duscht annere ans Bä pisse un fiehlscht disch donn so
großardisch, wie wann’de e Wunner was geleischt hescht. Wer’s braucht, der braucht’s.
So odder annerscht.
|
|